دوش می آمد و رخساره بر افروخته بود             تا کجا باز دل غم زده ای سوخته بود

رسم عاشق کشی و شيوه ی شهر آشوبی            جامه ای بود که بر قامت او دوخته بود

جان عشاق سپند رخ خود می دانست                 واتش چهره به اين کار بر افروخته بود

گر چه می گفت که زارت بکشم می ديدم              که نهانش نظری با من دل سوخته بود

کفر زلفش ره دين می زد و آن سنگين دل           در پيش مشعلی از چهره بر افروخته بود

دل بسی خون به کف آورد ولی ديده بريخت              الله الله که تلف کرد و که اندوخته بود

يار مفروش به دنيا که بسی سود نکرد                    آنکه يوسف بزر نا سره بفروخته بود

گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ             يارب اين قلب شناسی زکه آموخته بود

تا بند رنجهای کهن آفريده شد                صد ها هزار برده چو من آفريده شد

وز بند های عشق در انسان بی شکيب      عصيان روح و محنت تن آفريده شد

ما روز آفرينش غم لال بوده ايم                چون غم پديد گشت سخن آفريده شد

ابليس دام وسوسه ی مردمش نمود             چون بی لباس عاطفه زن آفريده شد

تنديسی از خميره ی خونين هستی ام           زير شکنجه چهره ی من آفريده شد

ديوار ها بنا شد و در ظلمت جهان                  در ها برای بسته شده آفريده شد

محمد سعيد ميرزايی